Elementy umowy faktoringu

Jak już wspomniano, umowa faktoringu nie doczekała się do tej pory unormowań ani w Kodeksie cywilnym, ani handlowym. Ukształtowała się ona i funkcjonuje w praktyce obrotu handlowego wielu krajów o gospodarce rynkowej. Wykorzystując zasadę swobody umów można dowolnie decydować o tym z kim zawrzeć umowę, jaka ma być jej treść, forma, czy jest możliwość zmieniania jej treści lub rozwiązania. Strony określające treść powinny uwzględniać jej zróżnicowane postaci oraz podstawowe odmiany ukształtowane w praktyce. Na tym tle bardzo istotne jest dostosowanie umów faktoringowych do przepisów obowiązującego prawa w zakresie przelewu wierzytelności, ich sprzedaży oraz usług dodatkowych.

Podmioty występujące w faktoringu. Umowa faktoringu ma charakter dwustronny i zawierana jest między faktorem a podmiotem gospodarczym. W praktyce jednak w transakcji

biorą udział trzy podmioty, dochodzi bowiem dłużnik, który nie ma wpływu na dojście do skutku umowy. Tak więc, ze względu na powiązania prawne faktoring dotyczy trzech podmiotów,,

-1) przedsiębiorst^^(i’ąHorant), zbywające swoją wierzytelność, 2) TalcfóF(bank7instytucjafalctoi’ingowa), nabywający wierzytelność, 3) dłużnik (odbiorca towarów lub usług), zobowiązany do spłaty należności.

Należy zauważyć, że praktycznie nie ma formalnych barier, co do pod-miotów korzystających z faktoringu pod względem formy prawnej (mogą to być spółki akcyjne z ograniczoną odpowiedzialnością, spółdzielnie itp.), formy i struktury organizacyjnej przedsiębiorstw czy też pod względem rozmiaru działalności gospodarczej.

About The Author

admin

Leave a Reply