Fakt istnienia wierzytelności

Fakt istnienia wierzytelności potwierdza faktorant, który na wniosek faktora może przedstawić stosowne dokumenty a mianowicie: • umowę handlową z dłużnikiem, • potwierdzenie przez dłużnika zobowiązania,

• faktury. Przejęcie przez faktora wierzytelności daje mu określone prawa, np. po-bierania z niej pożytków prawnych, dalszego rozporządzania, ubiegania się

o zaległe odsetki za opóźnienie. Warto przy tym pamiętać, że faktor może nabyć tylko część wierzytelności, zaś samą decyzję uzależnić od dokładnej analizy dłużników. W praktyce nierzadko ustalany jest zatem limit kwoty przyjmowanych wierzytelności. W praktyce może również wystąpić sytuacja, gdzie dłużnik ma wobec faktoranta uzasadnione i potwierdzone zarzuty, które może uwzględniać w kwocie wierzytelności. Zatem nawet po przelaniu wierzytelności na faktora, istnieje możliwość potrącenia części tej wierzytelności. Dobrym zabezpieczeniem przed podobnymi przypadkami jest dla faktora dopilnowanie, aby w umowie faktoringu znalazło się oświadczenie faktoranta, że w chwili zawierania umowy dłużnik nie ma wobec niego żadnych potrąconych wierzytelności

Z punktu widzenia faktoranta istotne jest, aby pamiętał on o właściwym formułowaniu umów z partnerami handlowymi, zaś jakość zgromadzonych dokumentów nie była przeszkodą w nabyciu przez faktora wierzytelności. Należy również pamiętać, że faktoring nie służy do ściągania „trudnych” wierzytelności. Regułą jest, że przedmiotem faktoringu są wszystkie lub prawie wszystkie wierzytelności faktoranta, tak aby uniknąć sytuacji, w której przedsiębiorca „pozbywa się” tylko niewygodnych długów. Z drugiej strony, wątpliwości może budzić praktyka nabywania przez faktorów tylko poje-dynczych wierzytelności.

About The Author

admin

Leave a Reply