Forma umowy faktoringu

Z drugiej strony należy zauważyć, że forma umowy faktoringu jawnego stanowi pewien rodzaj zabezpieczenia przed niewywiązywaniem się przez dłużnika ze swoich zobowiązań oraz zmniejsza ryzyko ponoszone przez faktora, dotyczące tego, że dłużnik spełni nienależne już świadczenie fakto-rantowi. Jeżeli dojdzie do przekazania przez dłużnika wierzytelności fakto-rantowi, ma on wówczas obowiązek przekazania należności faktorowi. Zaletą tego rozwiązania jest fakt uzyskania przez faktora potwierdzenia, że określona wierzytelność istnieje. Przede wszystkim zaś dzięki zawiadomieniu dłużnika faktor zdobywa większą pewność, że dłużnik spełni świadczenie na jego rzecz, a nie na rzecz faktoranta. Wadą tej formy jest natomiast fakt, że dłużnik po uzyskaniu informacji o przelanej na faktora wierzytelności może negatywnie postrzegać kondycję finansową dostawcy.

Faktoring półotwarty zakłada, że dłużnik nie od razu zostaje powiadomiony o zawarciu umowy faktoringowej, lecz dowiaduje się o tym dopiero w momencie wezwania go przez faktora do zapłaty wierzytelności. W tym czasie faktor podaje dłużnikowi niezbędne dane (najczęściej w formie klauzuli zamieszczonej na rachunkach kierowanych do niego, m.in. nr konta), aby mógł on w sposób właściwy i we właściwym terminie spełnić obowiązek zapłaty.

Ten rodzaj umowy faktoringowej stosowany jest przez faktorantów, którzy nie chcą, aby dłużnik był powiadamiany o pośrednictwie faktora przed wezwaniem do zapłaty. Wynika to z obawy przed negatywną reakcją

dłużnika, który fakt stosowania faktoringu uznać może jako oznakę słabości finansowej dostawcy. W faktoringu tajnym dłużnik nie jest zawiadamiany o zawarciu umowy faktoringu. Ta forma nie jest zbyt popularna w praktyce, gdyż faktorzy oba-wiają się, że dłużnik nie spełni świadczenia na ich rzecz, lecz przeleje pieniądze na konto przedsiębiorcy. W takiej sytuacji faktor zmuszony byłby do ściągania należności nie od dłużnika, a od faktoranta.

About The Author

admin

Leave a Reply