Porady

Faktoring w Europie

W Europie faktoring pojawił się w latach sześćdziesiątych XX wieku. Wykorzystywano tu rozwiązania amerykańskie, czego wyrazem było po-wstanie wyspecjalizowanych przedsiębiorstw faktoringowych, w formie spó

łek handlowych (z udziałem banków i faktorów amerykańskich) oraz ban-ków amerykańskich. Wraz z rozwojem handlu zaczęty powstawać związki faktoringowe oraz międzynarodowe grupy faktoringowe. Konieczne zatem stało się stworzenie jednolitych podstaw formalno-prawnych, które umożliwiałyby sprawne i bezpieczne funkcjonowanie faktoringu w skali międzynarodowej. Ważnym wydarzeniem było zatem uchwalenie w 1988 roku w Ottawie Konwencji w sprawie faktoringu międzynarodowego, systematyzującej zasady jego funkcjonowania, m.in.:

Sprzedaż wierzytelności faktorowi

Podany wcześniej przykład jest modelowym, uproszczonym ujęciem możliwości, jakie stwarza sprzedaż wierzytelności faktorowi. Uściślając niektóre podane elementy wyliczeń, obliczając rotację zobo-wiązań, należności i zapasów, należy przyjąć ich wartości średnie np.:

należności + należności na początek okresu na koniec okresu Przeciętny stan należności = Powyższy przykład, pomimo swojego uproszczonego charakteru po-twierdza, że faktoring może być efektywnym uzupełnieniem kredytu obro-towego i dzięki zastosowaniu obu form finansowania przedsiębiorca ma realną szansę zwiększenia wyniku finansowego, nie angażując w działalność własnych środków pieniężnych.