Praktyczne formy faktoringu

Dokonując podziału faktoringu należy uwzględnić przede wszystkim trzyjcryteria: ” 1) ryzyko związane z niewypłacalnością dłużnika, 2) moment otrzymania zapłaty za wierzytelność,

-3) sposób powiadomienia dłużnika o umowie. Z punktu widzenia umiejscowienia ryzyka w obecnej praktyce gospo- darczej wyróżnia się Trzy rodzaje faktoringu: ~

-1) faktoring właściwy, nazywany również pełnym lub bez regresu, 2) faktoring niewłaściwy, inaczej niepełny lub z regresem, 3) faktoring mieszany. Główną cechą faktoringu właściwego jest przejęcie przez faktora pełnego ryzyka (funkcja del credere) niewypłacalności dłużnika bez prawa regresu, ale z wyłączeniem wystąpienia reklamacji bądź zwrotów towaru ze strony dłuż-nika. W chwili zawarcia umowy to faktor odpowiada względem przedsiębiorcy za wypłacalność dłużnika. Przed zawarciem umowy faktor sprawdza najczęściej sytuację prawno-majątkową przyszłego dłużnika i na tej podsta-wie podejmuje decyzję. Z punktu widzenia przedsiębiorcy (faktoranta) fak-toring pełny wiąże się z wyższym kosztem, bowiem faktor kalkulując zapłatę wlicza w nią koszt ryzyka. W praktyce ma niekiedy miejsce sytuacja, gdzie faktor w ramach tej samej umowy jedne wierzytelności przejmuje z ryzykiem, inne zaś na warunkach faktoringu niewłaściwego. Zawierając umowy w stosunku do każdego dłużnika nierzadko określa się limit, do jakiego faktor przejmuje ryzyko wypłacalności dłużnika. Ryzyko to zwiększa się wraz z wydłużaniem się terminu spłaty długu przez dłużnika, wiąże się również ściśle z rozmiarami wierzytelności i stanem prawno-majątkowym dłużnika.

About The Author

admin

Leave a Reply