WŁADZE PAŃSTWOWE

W historii Wielkiej Brytanii rządy wydawały więcej niż wynosiły ich dochody i dlatego, tak jak wszyscy inni, musiały się zadłużać na pokrywanie tej różnicy. Zaciągają one pożyczki (patrz rozdział 5.) w postaci długoterminowych papierów wartościowych zwanych obligacjami (gilts) i krótkoterminowych zwanych wekslami skarbo-wymi. Uzyskują również pieniądze z pożyczek zaciąganych bezpo-średnio od ludności poprzez różnego rodzaju ogólnokrajowe systemy oszczędzania (zob. rozdział 15). Sam rząd może przyznawać pewne przywileje oszczędnościom osobistym w ramach systemu rynkowego, pozwalając na przykład osobom oszczędzającym unikać opodatkowania. Jednakże ubytek wpływów podatkowych powoduje wzrost kosztów zadłużenia państwa. W konsekwencji rząd stara się utrzymać równowagę między sumami pożyczonymi w postaci sald systemów oszczędnościowych, weksli skarbowych i obligacji długoterminowych.

Ogólna suma długu, jaki rządy musiały zaciągnąć, wzrosła w latach powojennych w związku z realizacją na Zachodzie koncepcji społeczeństwa dobrobytu i połączonym z tym wzrostem wydatków. Niewiele rządów jest skłonnych podejmować tak niepopularne kroki, jak podwyżki podatków celem zmniejszenia deficytu. Odbija się to proporcjonalnie na tej stronie równania, gdzie są wydatki. W rezultacie tego Wielka Brytania jest polem ciągłych batalii o cięcia wydatków między ministrami resortów z rosnącymi stopniowo bu-dżetami (zwłaszcza resortów zdrowia, zabezpieczenia socjalnego, środowiska naturalnego i obrony) a skarbem państwa.

Różnica między ogólną sumą dochodów i wydatków rządowych znana jest pod nazwą „zapotrzebowanie sektora publicznego na pożyczki” (Public-Sector Borrowing Requirement -PSBR), a wielkość tego zapotrzebowania jest tym, co stanowi jeden z centralnych punktów strategii finansowej rządu konserwatywnego (tę skrótową nazwę tak często wymieniał w swoich przemówieniach minister Geoffrey Howe, że ktoś dowcipny powiedział, że nie umie odróżnić PSBR od swojego łokcia).

About The Author

admin

Leave a Reply